Huppeldehup hiphoi! Hij is binnen, de bouwvergunning. We hebben (nog) geen officiële brief ontvangen, maar ik zag daarstraks opeens een bordje staan voor onze deur met de aankondiging dat we een bouwvergunning hebben sinds 22 maart. Nu nog welgeteld 25 nachten slapen en dan kan niemand meer een bezwaarschrift indienen. Pas dan mogen we beginnen te bouwen. Hopelijk gaat alles daarna voortvarend en zoals gewenst.

Na een eerste korte koudwatervrees cursus in januari zijn we in maart begonnen met het echte werk, de beginnerscursus tango. Er valt nog veel te leren, maar we zijn onderweg om steengoed te worden zoals onze lesgevers, Carina en Luc. Zij gaan regelmatig naar Buenos Aires om bij te leren en zo’n reis zou ik ook wel zien zitten. Binnen onafzienbare tijd kunnen wij dit hieronder ook. Of - dit - ! Wauw en dat allemaal ter plaatse uitgevonden!

Van onze buren hebben wij drie deuren gekregen. Ze moeten nog ontverfd worden, maar daarna zijn ze prachtig. De meest linkerdeur is al ontverfd.

Wij zijn er erg blij mee

Met de lente in de maak kunnen we dromen over de zomer. Het hoogtepunt van de zomer zal ongetwijfeld Werchter zijn. Met al die topnamen (updates te volgen op El-Jefe) zal het geen probleem zijn om er een reuzefeest van te maken. Ook de entourage is top! Een leuke vriendengroep, heerlijke muziek en dan maar hopen dat de zon schijnt. We zullen de regen van vandaag dan maar snel vergeten.

Eindelijk is het dan gebeurd: wij hebben onze eerste 3d film gezien. Vanuit onze bioscoopstoel hebben wij samen met Alice, Wonderland ontdekt. Eigenlijk stond ik nogal sceptisch tegenover 3d-films. Een bril op zetten om naar een groot scherm te kijken, vind ik nogal een dom idee. Ook was de laatste 3d-dvd mij erg slecht bevallen.

Maar de eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat het nog wel mee viel. Sommige stukken waren echt mooi. En soms leek het alsof de personen recht voor je stonden. Maar.. bij stukken waar veel detail in voor kwam, of de beelden erg snel gingen (bij achtervolgingen bijvoorbeeld) vond ik het beeld toch wat wazig. Het constant focussen, van wazig naar scherp beeld, resulteerde uiteindelijk in hoofdpijn.

De film, Alice in Wonderland, is in ieder geval wel een aanrader! Maar een kinderfilm vind ik het niet.

Voor al wie het niet meer goed weet. Of voor ieder die soms de weekdagen kwijt is. Of voor iedereen die wel eens graag droomt tot de realiteit te brengen: Is het al vrijdag?

Ik had het vorig jaar al eens op de BBC gehoord maar nu is de applicatie er blijkbaar echt. Door middel van gezichtsherkenning software kan iedereen die op social networks sites zit opgezocht worden.  Live, met hulp van een mobiel met internet en camera.

Hoi Facebbook, Hoi Hyves. Doei privacy!

Zie hier een filmpje van hoe het werkt.

Een collega vond een leuk stukje papier terug in het archief waarmee hij bezig was. Het is maar 5cm op 5cm, maar geeft een beetje de leefwereld van toen weer. Aan het papier en de context te zien zou het wellicht van rond 1800 komen, al is dat nergens terug te vinden. De titel is heel poëtisch en negentiende eeuws: tafel om te kennen de distance oft afgelegentheyt der steden. De routeplanner van nu. Hij houdt geen rekening met files, maar die waren er toen nog niet. Het is alleen niet duidelijk in welke lengtemaat hij opgesteld is. Waarschijnlijk moet elke afstand keer 7 geteld worden om het juiste aantal kilometers te bekomen. Het lastige is dat lengtematen verschilden van streek tot streek en van tijd tot tijd.

Het is weer eens tijd om iets te schrijven over het reilen en zeilen in België dacht ik. Daarbij wil ik naast een bouwupdate ook de lompe zijde van mijn leven weergeven. We beginnen met de interessante zaken, namelijk de bouw(val).

Hieperdepiep we hebben een aannemer gevonden die we na één ontmoeting wel lijken te vertrouwen. Het is een 50-jarige man die samenwerkt met twee andere metsers. Hij woont in Putte om de hoek en kan relatief snel beginnen (zonder alle winterelende gerekend dan) zo tussen maart en mei. Natuurlijk moeten wij dan eerst onze bouwvergunning hebben, maar die komt er hopelijk snel aan. Daarbij heeft hij het liefst dat wij als ‘bouwheer’ meehelpen. Hij zou alle voorbereidende werken doen, zoals uitslijpen van een deurgat en het stutten van muren, waarna wij de stenen weghakken en afvoeren. Ook als ze aan het metsen zijn kunnen wij helpen als metser-diener door stenen en mortel aan te dragen. Voorlopig zijn we dan ook zuinig met onze vrije dagen, want de vakantie zal werkwoord worden. Uiteraard zijn we daar niet rouwig om aangezien we zo centen uitsparen en later kunnen zeggen dat we echt meegeholpen hebben met het bouwen van ons stulpje. Ondertussen zijn we ook naar de dakwerker gestapt die bijna een offerte klaar heeft. Jippie! Ook de schrijnwerker zou bezig moeten zijn met een offerte voor de ramen en deuren.

Na al dat goede nieuws een fait-stupide. Ergens in mij schuilt een ware kluns. Met het afbreken heb ik al een hoop spijkers in mijn lijf gevoeld en meermaals de kruiwagen in mijn been gepoot, maar ook op het werk ontkom ik er niet aan. Ik stond aan een hoge tafel en wilde het plastiek in mijn vuilnisbak samendrukken met mijn voet. Daarbij had ik aan aanvaring met de tafelrand. Meteen werd de knie dik en blauw en hinkte ik de dag verder. Tja, lompe koeien hebben nu eenmaal blauwe plekken van tijd tot tijd.

Op is op zou je denken… maar niets is minder waar! We hadden gehoopt dit weekend plus twee vrije dagen de afbraak- en opruimklusjes in onze druppende grot min of meer rond te hebben. We hebben ook erg hard gewerkt. Zo hard dat we vergeten zijn foto’s te nemen van de vooruitgang. Helaas blijven er kleine klusjes over: nog 4 stenen wegbreken die weg moeten of het stalletje opruimen. Soms vraag ik mij af of we ooit tot het opbouwende deel gaan raken.