Ik had het vorig jaar al eens op de BBC gehoord maar nu is de applicatie er blijkbaar echt. Door middel van gezichtsherkenning software kan iedereen die op social networks sites zit opgezocht worden. Live, met hulp van een mobiel met internet en camera.
Hoi Facebbook, Hoi Hyves. Doei privacy!
Een collega vond een leuk stukje papier terug in het archief waarmee hij bezig was. Het is maar 5cm op 5cm, maar geeft een beetje de leefwereld van toen weer. Aan het papier en de context te zien zou het wellicht van rond 1800 komen, al is dat nergens terug te vinden. De titel is heel poëtisch en negentiende eeuws: tafel om te kennen de distance oft afgelegentheyt der steden. De routeplanner van nu. Hij houdt geen rekening met files, maar die waren er toen nog niet. Het is alleen niet duidelijk in welke lengtemaat hij opgesteld is. Waarschijnlijk moet elke afstand keer 7 geteld worden om het juiste aantal kilometers te bekomen. Het lastige is dat lengtematen verschilden van streek tot streek en van tijd tot tijd.
Het is weer eens tijd om iets te schrijven over het reilen en zeilen in België dacht ik. Daarbij wil ik naast een bouwupdate ook de lompe zijde van mijn leven weergeven. We beginnen met de interessante zaken, namelijk de bouw(val).
Hieperdepiep we hebben een aannemer gevonden die we na één ontmoeting wel lijken te vertrouwen. Het is een 50-jarige man die samenwerkt met twee andere metsers. Hij woont in Putte om de hoek en kan relatief snel beginnen (zonder alle winterelende gerekend dan) zo tussen maart en mei. Natuurlijk moeten wij dan eerst onze bouwvergunning hebben, maar die komt er hopelijk snel aan. Daarbij heeft hij het liefst dat wij als ‘bouwheer’ meehelpen. Hij zou alle voorbereidende werken doen, zoals uitslijpen van een deurgat en het stutten van muren, waarna wij de stenen weghakken en afvoeren. Ook als ze aan het metsen zijn kunnen wij helpen als metser-diener door stenen en mortel aan te dragen. Voorlopig zijn we dan ook zuinig met onze vrije dagen, want de vakantie zal werkwoord worden. Uiteraard zijn we daar niet rouwig om aangezien we zo centen uitsparen en later kunnen zeggen dat we echt meegeholpen hebben met het bouwen van ons stulpje. Ondertussen zijn we ook naar de dakwerker gestapt die bijna een offerte klaar heeft. Jippie! Ook de schrijnwerker zou bezig moeten zijn met een offerte voor de ramen en deuren.
Na al dat goede nieuws een fait-stupide. Ergens in mij schuilt een ware kluns. Met het afbreken heb ik al een hoop spijkers in mijn lijf gevoeld en meermaals de kruiwagen in mijn been gepoot, maar ook op het werk ontkom ik er niet aan. Ik stond aan een hoge tafel en wilde het plastiek in mijn vuilnisbak samendrukken met mijn voet. Daarbij had ik aan aanvaring met de tafelrand. Meteen werd de knie dik en blauw en hinkte ik de dag verder. Tja, lompe koeien hebben nu eenmaal blauwe plekken van tijd tot tijd.
Op is op zou je denken… maar niets is minder waar! We hadden gehoopt dit weekend plus twee vrije dagen de afbraak- en opruimklusjes in onze druppende grot min of meer rond te hebben. We hebben ook erg hard gewerkt. Zo hard dat we vergeten zijn foto’s te nemen van de vooruitgang. Helaas blijven er kleine klusjes over: nog 4 stenen wegbreken die weg moeten of het stalletje opruimen. Soms vraag ik mij af of we ooit tot het opbouwende deel gaan raken.
In België vieren alle laatste jaars van het middelbaar “100 dagen.” Hierbij wordt gevierd dat er nog maar 100 schooldagen te gaan zijn. Maarten heeft met een aantal klasgenootjes een geweldig leuk filmpje gemaakt voor de 100 dagen. Die hier te downloaden is.
De volledige uitleg van de 100 dagen, in het vlaams:
De 100 dagen zyn een stiksje folklore van de middelboare schooln. D’100 dagen wordn gevierd at de lêerliengn van ‘t latste joar nog 100 dagen te goan en voor den dertigstn juni. Der zit wel een bitje spelinge ip de datum vo te viern.
In de mêeste scholen wordn d’100 dagen gevierd ip ‘t ende van januoari of by ‘t begun van februoari. Ook ‘t programma angt voor een grôot dêel of van schole toe schole en zelfs van de titularissn en de lêerliengn zelve. Klassiekers zyn ’s nuchtens goan ountbijtn by de tituloaris of ip ‘t schole, met eventueel e bitje bommetjesgesmyt an de statie of in de studentnbuurt en in de speeltyd ôok e toesproake voe de jounger gastn mè e ludieke oproep om te revolteern. Beist een iptocht zyn de studentn ôok mêestol vorzien van de nôdige drank.
’s Achternoens is ‘t er ôok soms ne maaltyd. Soms gebeur et dat de zesdejoars ip schole meugn nen show ipvoern met mêestol een danske en een kluchtig tonêeltje, waarin da ze wel kêe met de schole en de lêroars lachn. In sommige scholen wordt er ’s oavnds een grôte fuif gegeevn, al goan der oe langer oe mêer lêerliengn ip de vooroavnd van d’100 dagen noa de grôte studentesteedn lik Gent om doa te goan uutzettn.
Bron: Wikipedia
Een tijd geleden keek ik gedwongen naar “So you think you can dance”. Eén van de opdrachten was om binnen een korte tijd de Tango te leren. Terloops mompelde ik iets van “Ah, dat is nu een dans die mij wel leuk lijkt”. En dat is dom. Zoiets moet je nooit mompelen in het bijzijn van een vriendin.
Morgen begint onze eerste Tango les. En ik ben heel benieuwd. Op de tv zag het er inderdaad leuk uit, maar die mensen hadden één voordeel: danstalent. Hopelijk maak ik mij (ons) niet al te belachelijk morgen 
Whiii, sleeën te paard, super! De sneeuwpret blijft maar duren. We voelden ons even weer jong.
Het oude jaar is weer gevlogen, een nieuw heeft zich erover gebogen. Laat het een tijd zijn met veel geluk. Met veel liefde en een goede gezondheid erbij kan het niet meer stuk. Op deze overgang werd natuurlijk gefeest, we zijn daarvoor helemaal naar Roanne (bij Coo) geweest. Met drie mannen en twee vrouwen, daar kan je zeker een feestje mee bouwen. Doe er nog eens vier bij voor de pret en de stemming was gezet! Na een hele week genieten, moesten we helaas op maandag weer in de werkschoenen schieten. Het jaar is weer begonnen en voor je het weet is het zomer en gaan we zonnen. De tijd zal zeker vliegen. Maar geen nood want we zeggen over een jaar weer allen in koor, het kan alleen maar beter dan daarvoor.
Een heel gelukkig en vreugdevol nieuw jaar gewenst!
Wij zijn weer eens aan het snollen geweest in de oude kaarten van België. Op zoek naar meer wijsheid vonden we op de Ferrariskaart van 1777 (via de Koninklijke Bibliotheek kies vakje 109 Heysttenberghe) ons eigen lapje grond. Dat was toen een bos (zie bovenste blauwe bol op onderstaande kaart). Het onderste blauwe bolletje is het ouderlijk huis op de Wolfslei, dat stond er blijkbaar al in 1777. Misschien was het niet meer dan een houten hutje, maar het is toch fijn om te bedenken dat we zo’n 236 jaar later op diezelfde plaats een verhaaltje op Goudvis aan het schrijven zijn.
Sinds donderdag is de sneeuwpret, of voor sommigen sneeuwellende, begonnen. Vandaag dachten we met z’n allen hetzelfde: het verse sneeuwpak moet toch eens uitgetest worden. Dat leidde natuurlijk tot een sneeuwgevecht. Zelfs moederlief deed mee! Tot en met familiepret!
