Als sterren aan de hemel staan. Hoe kan je nu zo dom zijn?

Vrijdag, toen we bright and early (5.30u) opstonden om ook vroeg te kunnen vertrekken naar het werk, lag er een verrassing bij het poortje van de konijnenhok: een piep klein konijntje. Helaas was het dood :(. Dismass was blijkbaar tijdens haar voorbije ontsnapavontuur gevallen voor een cassanova-konijn. Het dode kleintje had gelukkig nog een broertje/zusje, zodat we binnenkort jullie (hopelijk) kunnen verblijden met foto’s van een piep klein huppelend konijn. We zijn alleen nog op zoek naar een naam. Voorstellen zijn altijd welkom!

Trieste update: het kleine konijn is verdwenen. Jurr is het hok gaan doorzoeken en er was geen klein konijn te zien. Ook buiten hebben we het nergens gezien. Is het bij een eerste uitstap uit het hok weggeroofd? Geen idee.

Whiiha, bijna weekend! Nog even en dan vertrekken we richting de Ardennen om ons verlengde weekend door te brengen aan de Lesse (rivier) in een tentje. Met dit heerlijke weer kan dat niet mislukken.

Adios amigos! Wij gaan op vakantie!

Update : Genoten hebben we zeker! Buiten misschien toen we doorweekt waren na een paar watervalletjes met de kayak fout te nemen. Gelukkig scheen de zon en hadden we alle tijd van de wereld om bij een biertje alles te laten opdrogen. Foto’s van onze minivakantie zijn nog niet online te vinden door gebrek aan geïnstalleerde programma’s en zin om die te zoeken. Wachten geblazen dus…

Vorige week kwam ik er achter dat ik geen ziekteverzekering in België had. Blijkbaar krijg ik van mijn werkgever alleen een hospitalisatieverzekering.  Dit dekt enkel ziekenhuisopname en een X aantal behandelingen.

Gisteren dus vlug naar een verzekeringsmaatschappepij gegaan om alles in orde te maken. Gelukkig kan ik mij met terugwerkende kracht verzekeren. En dat komt goed uit, want zaterdag moest ik naar de tandarts voor het vullen van een gaatje.

En dan nu het allerleukste: de totale kosten voor de verzekering, per jaar, zijn 50 euro. Haha! Daar kan je, als Hollander, je twee weken mee verzekeren!

Gisteren zijn wij naar de oom van Katrien, onze architect, gegaan.  Onze tekeningen waren klaar om over te dragen aan de expert. Hopelijk kunnen wij binnen enkele weken de bouwaanvraag indienen.

Ondertussen zijn wij al bezig met het herstellen van de luiken, behang verwijderen en andere opruimklusjes. Nog even en we mogen beginnen aan het echte werk! Slopen!

Update: op verzoek wat foto’s van de huidige situatie toegevoegd.  De nieuwe/gewenste situatie heb ik helaas niet digitaal. Dit zijn iig de tekeningen die Willy zal gebruiken. De stippellijn is de nullijn.. het is opmerkelijk dat de achterkant één meter lager ligt dan de voorkant van het huis!

Elke morgen begint met hetzelfde ritueel: opstaan, wassen, aankleden, eten, tanden poetsen en dieren verzorgen. Eerst laat ik de paarden buiten en dan geef ik de konijnen eten. Daarna vertrek ik richting treinstation. Vorige week dinsdag strooide een ontsnapt klein konijn (Dismass) roet in dat ritueel. Na 15 minuten achter het huppelend langoortje te lopen, gaf ze zich eindelijk gewonnen. Resultaat: bijna mijn trein gemist!

Toen ik ’s avonds thuis kwam, kreeg ik te horen dat het mormel weer uit haar hok was ontsnapt. Argh! Jurr en ik besloten dan maar onze krachten te bundelen om mevrouw weer in haar hok te begeleiden. Jah! Eindelijk was het gelukt! Haar ontsnappingsroute was nog onbekend, maar we dachten dat het poortje wel eens de kink in de kabel kon zijn. Dus Jurr is even bezig met enkele stenen als versperring neer te leggen, hij kijkt op en wat ziet hij: dat kleine konijn weer langs de foute kant van de omheining. Hoe krijgt ze dat voor elkaar in enkele seconden!

De dag erna vertrokken wij naar het buitenland en zou de rest van de familie zich ontfermen over de dieren. Tijdens onze vakantie kregen wij te horen dat de kleine voortvluchtige meerdere keren weer in haar hok werd gestoken en dat ze al die keren weer wonderbaarlijk wist te ontsnappen. Ze hadden haar dan maar Houdini gedoopt. Ook nu huppelt ze vrolijk rond door de tuin, terwijl haar hokgenote veilig achter de draad blijft zitten.

Langs deze kant van de lijn lijkt het erg kalm en stil, alsof we de hele tijd niets doen en dus niets te vertellen hebben. Maar niets is minder waar! Het is druk, druk, druk, druk. We zijn volop bezig met het opmeten, heropmeten en nog eens opmeten om dan te tekenen, hertekenen en nog eens hertekenen. Met een hoop gevloek ertussen. -zucht- Wat een werk om alles juist op papier, met de moderne technologie: computer, te hebben. Daarbij komen nog eens de ‘onderhandelingen’ met de banken. Daar is ons motto: Wie minst vraagt, meest krijgt! Het is allemaal een vervelende rompslomp. Gelukkig komt dit weekend het leuke werk. Als de tekening van de bestaande toestand klaar is, kunnen we gaan denken en tekenen hoe we het willen hebben!

Geschreven donderdagavond, maar toen ging het posten mis. Bij deze is het dus hersteld.

Sinds maandagavond was ons huis overgenomen door vier Hollandse flikken, zijnde de broer van Jurr en zijn collega’s. Zij waren op verplaatsing in België om de politietoestand hier te bestuderen als een laatste opdracht om hun diploma te halen. Dat was even druk en super gezellig. Voor hen een beetje vakantie en voor ons ook. Hopelijk heeft het Belgische bier hen gesmaakt en halen ze de test die er op volgt met glans. En nu terug naar de rust…

Als historica heb ik een voorliefde voor oude dingen, maar ook Jurr heeft daar wel interesse in. We waren dan ook blij verrast toen we te horen kregen van de dienst Ruimtelijke Ordening dat ons huis gebouwd is in 1899. Dat is wel 110 jaar geleden! Jurr is gaan zoeken naar foto’s van Beerzel in die tijd en hij heeft een paar erg mooie prentkaarten gevonden met het uitzicht op de straat. Als alles goed gaat komen die in onze hal te hangen later. Blijkbaar reed er toen nog een tram door onze straat en tegenover ons huis werd het zand van Beerzelberg gewonnen en verwerkt tot stenen in een steenbakkerij. Leuk om te weten toch?

Gisteren troffen we Perro, onze poes, aan op de hooizolder. De vriend van mijn moeder, Peter, had die dag al opgemerkt dat hij Perro al een tijd niet meer had gezien. Helaas bleek dit een onheilspellende zin te zijn. Perro bleek niet helemaal in orde. Ze was nogal tam en miauwde vreemd. Gelukkig is Peter dierenarts, want de poes bleek erg uitgedroogd te zijn en had waarschijnlijk een vergiftiging opgelopen. Haar toestand was kritiek. Maar ondanks de snelle en goede zorgen van Peter overleefde de lieve poes het niet. Ze is gestorven in de armen van Peter dezelfde dag als we haar vonden. Hopelijk heeft ze lekkere melk in de kattenhemel.